Uważny obserwator wyczyta wszystko z ustawienia ich ciała, wyrazu pyska i zachowania. Normalny samiec nie ugryzie suki ani szczenięcia, chociaż sam często bywa przez sukę atakowany i to bez pardonu. Z tego wszystkiego wynika, co następuje: pies (rzadko suka) będzie najprawdopodobniej usiłował stwierdzić, kto rządzi w jego stadzie, on czy jego właściciel. Na ogół zaczyna się to po osiągnięciu przez psa dojrzałości płciowej, choć pierwsze próby są dość niewinne. Ty będziesz w dość specyficznej sytuacji. Jeżeli pies będzie Cię uważał za dziecko, za ludzkie szczenię, będziesz przez niego wyłączony z walki o prymat, dopóki sytuacja się nie zmieni. Pies otoczy Cię swoistą opieką, ale nie będzie wątpliwości, kto z was dwojga zajmuje wyższą pozycję socjalną.

Mój półtoraroczny Yorkshire Terrier, Faber, słusznie uważa naszą pięcioletnią córkę za szczenię. Wyraźnie widać, jaki jest dla niej pobłażliwy i wręcz uprzejmy. Joanka lubi go czasem „tresować”, a Faber czasem się na to zgadza. „Zgadza się” jest najlepszym określeniem tego, co się dzieje. Joanka gromkim głosem wykrzykuje „siad”, „waruj” i pies wykonuje polecenia, wręcz się przy tym uśmiechając! Po jakimś czasie pies ma dość. Potrafi na pożegnanie liznąć Joankę w nos i powoli odchodzi, nie zwracając najmniejszej uwagi na wykrzykujące kolejne polecenia dziecko.

W przypadku jednak, gdy pies uzna Cię za kogoś już dorosłego, pewne elementy walki o przywództwo najprawdopodobniej się pojawią. Pamiętaj  zawsze Ty musisz wygrać. Jeżeli raz się poddasz, z wielkim trudem będziesz walczył o odzyskanie swej pozycji. Naturalnie, nie namawiam Cię na walkę w psim stylu, to mogłoby się skończyć zdecydowanym zwycięstwem Twojego pupila. Na ogól walczy się za pomocą ćwiczeń podporządkowujących, które pies do tego czasu powinien już opanować. W najgorszym wypadku chwyć psa za kark i zmuś do położenia się na ziemi, tak długo, aż odsłoni szyję i wyraźnie się podda. Bić psa nie należy, choć właśnie podczas walki o władzę może się zdarzyć, że trzeba się do tego uciec  jest to jedyna sytuacja, w której można podnieść rękę na psa. W żadnej innej psa się nie bije! Wystarczającą karą są dla niego działania zastępcze, czyli karcenie głosem. Pamiętaj  nie wolno ci karać psa, który się poddaje! Pies nie będzie w stanie tego zrozumieć, w jego kodeksie moralnym nie ma miejsca na „kopanie leżącego”.
Jeżeli samiec gryzie pokonanego przeciwnika, szczeniaki lub suki, oznaczać to może jedynie odchylenie od normy. W skrajnych przypadkach należy się zastanowić nad uśpieniem takiego zwierzęcia, którego anormalne zachowanie może być wrodzone lub nabyte w wyniku błędów w wychowaniu.

Twoje mieszkanie czy dom i ogród stanowią dla psa rewir, terytorium przynależące do stada. Na tym terytorium pies je i pije, tam wyszukuje sobie ulubione miejsca do spania, drzemania i strzeżenia. Wyraźnie widać, że pies w pierwszym rzędzie szuka sobie miejsca do spania (i wcale nie musi nim być to, które mu przeznaczysz), w_dnigirn do drzemania czy leżenia w półśnie, a w trzecim — do stróżowania. To ostatnie najczęściej usytuowane jest tak, by~pieśl3ił zabezpieczone plecy, natomiast dokładnie widział cały tereni

Poza rewirem głównym istnieje rewir seksualny, dotyczy to samców. Każdy samiec oznacza swój rewir, unosząc tylną łapę przy co którymś drzewie i kilkoma kroplami moczu pisząc: „To ja, Reks. Ten teren należy do mnie wraz z wszystkimi pojawiającymi się na nim damami. Biada Ci, jeżeli wejdziesz mi w drogę”. Ponieważ następny pies, „wywąchawszy” informację, czyni dokładnie to samo, nie można chyba traktować granicy rewiru seksualnego jako czegoś stałego.
Istotne jest zrozumienie stadnej natury psa oraz mechanizmów, które pozwalają mu na naukę. Pies uczy się metodą skojarzeń pamiętaj o tym podczas szkolenia. Pamiętaj także o tym, co zostało już wspomniane — pies w swoim zachowaniu kieruje się instynktem?!Oznacza to, że chcąc psa wychowywać, musisz odwoływać się do jego instynktów i wykorzystywać je w  sposób  świadomy. Nie wolno  Ci traktować psa jak człowieka. Pies jest istotą całkowicie odrębną, a pojawiające się od czasu do czasu „podobieństwa” spowodowane są wyłącznie tym, że pies dopasowuje czasem swoje zachowanie do zachowania człowieka, wyczuwając, co jego panu najbardziej odpowiada.