Yorkshire terrier

Funkcja orientacji to na przykład węszenie przy ziemi lub w powietrzu, uważne patrzenie na określony cel, nasłuchiwanie. Do tej grupy zachowań można zaliczyć orientację przestrzenną i orientację co do kierunku.
Funkcji pielęgnacji ciała przyporządkowane są takie działania, jak drapanie się, otrząsanie, lizanie, obgryzanie pazurów i wygryzanie sobie pcheł, ocierania łapami oczu, uszu i nosa i pocieranie całym ciałem o przedmioty lub towarzysza.
Funkcja związana ze snem i odpoczynkiem łączy w sobie przeciąganie się, kopanie sobie jamy, kręcenie się w kółko przed ułożeniem, ziewanie i mrużenie oczu.

Oddawanie moczu, kału, wymiotowanie i saneczkowanie przy jednoczesnym opróżnianiu gruczołów okołoodbytowych należy do funkcji wydalania. Działania te mogą być wykorzystywane w określonych sytuacjach do podkreślania rangi społecznej. Jeżeli pies podnosi łapę i oddaje mocz, nieruchomo wpatrując się w innego psa, oznacza to, że go wyjątkowo nisko ceni.

Ziąjanie, stroszenie sierści i inne działania, mające na celu utrzymanie prawidłowej temperatury ciała, należą do funkcji poszukiwania optymalnego komfortu.

W większości z dotychczas opisanych funkcji istotną rolę odgrywały zachowania czysto instynktowne, niekoniecznie mające związek z bodźcami zewnętrznymi. Inaczej jest w kręgu zachowań seksualnych i macierzyńskich; w ich przypadku najistotniejszą rolę odgrywają wyzwalacze socjalne. Krycie, naskakiwanie na sukę, prezentowanie okolic narządów płciowych przez sukę w cieczce to typowe działania związane z seksualnością u psów. Znaczenie terenu przez samca także można tutaj przyporządkować, tudzież wzajemne obwąchiwanie się i oblizywanie, przyjmowanie postawy imponującej, schodzenie z drogi, walka, poddawanie się i wiele innych.

Krąg działań macierzyńskich to między innymi to, co suka robi przed i podczas porodu, potem pielęgnacja młodych, strzeżenie ich, nauka, zwracanie pokarmu, karanie szczeniąt (potrząsanie za kark, warknięcia, poszturchiwanie).
Zachowania infantylne także dają się dość jednoznacznie przyporządkować, a mają na celu wywołanie działań pielęgnacyjnych. Może to być skomlenie, poszturchiwanie, machanie ogonem, szturchanie łapą, przyjmowanie określonej pozycji. Psy zachowują się tak nie tylko wobec matki, ale także w stosunku do właściciela: chcąc wywołać u niego jakieś działania pielęgnacyjne, zachowują się dokładnie tak samo. Jeżeli Twój pies przychodzi i skrobie Cię łapą bądź Ci ją podaje, najczęściej oznacza to, że chce być głaskany, co w jego pojęciu jest działaniem pielęgnacyjnym. Niektórzy właściciele witani są przez psy liźnięciem w usta. Nie jest to, jak niektórzy sądzą, czuły pocałunek, lecz także zachowanie infantylne.

Szczenięta, liżąc sukę w pysk, doprowadzają do tego, że zwraca ona przed nimi spożyty wcześniej pokarm. Lizanie właściciela w usta jest właśnie taką formą zachowania, która przetrwała u dorosłego psa. Jeżeli Twój pies wita Cię w taki sposób, możesz go spokojnie i bez wyrzutów sumienia skarcić – suka także by to zrobiła, nie zezwoliłaby na takie zachowanie dojrzewającemu dziecku.
Funkcja unikania łączy takie zachowanie, jak ucieczka, schodzenie z drogi, chowanie się, przyjmowanie postawy pokornej wobec silniejszego. W pierwszym rzędzie zachowania takie mają na celu zapewnienie sobie bezpieczeństwa.
Przedstawiony podział jest szalenie pobieżny, mam jednak nadzieję, że pozwoli Ci trochę innym okiem spojrzeć na niektóre zachowania Twojego psa. Może nagle to, co dotychczas było dla Ciebie niejasne, stanie się zupełnie zrozumiałe? A może, uważnie obserwując, sam spróbujesz rozpoznać, do jakich kręgów funkcyjnych należy zachowanie psa? Niektóre mogą należeć do kilku naraz, pewnie szybko rzuci Ci się to w oczy. Chciałabym, żeby ten rozdział skłonił Cię do bardzo wnikliwego obserwowania zwierzęcia, gdyż często coś, co na pierwszy rzut oka może się wydawać jasne, po dokładniejszym przyjrzeniu się jasność traci – i na odwrót.

Uważny obserwator wyczyta wszystko z ustawienia ich ciała, wyrazu pyska i zachowania. Normalny samiec nie ugryzie suki ani szczenięcia, chociaż sam często bywa przez sukę atakowany i to bez pardonu. Z tego wszystkiego wynika, co następuje: pies (rzadko suka) będzie najprawdopodobniej usiłował stwierdzić, kto rządzi w jego stadzie, on czy jego właściciel. Na ogół zaczyna się to po osiągnięciu przez psa dojrzałości płciowej, choć pierwsze próby są dość niewinne. Ty będziesz w dość specyficznej sytuacji. Jeżeli pies będzie Cię uważał za dziecko, za ludzkie szczenię, będziesz przez niego wyłączony z walki o prymat, dopóki sytuacja się nie zmieni. Pies otoczy Cię swoistą opieką, ale nie będzie wątpliwości, kto z was dwojga zajmuje wyższą pozycję socjalną.

Mój półtoraroczny Yorkshire Terrier, Faber, słusznie uważa naszą pięcioletnią córkę za szczenię. Wyraźnie widać, jaki jest dla niej pobłażliwy i wręcz uprzejmy. Joanka lubi go czasem „tresować”, a Faber czasem się na to zgadza. „Zgadza się” jest najlepszym określeniem tego, co się dzieje. Joanka gromkim głosem wykrzykuje „siad”, „waruj” i pies wykonuje polecenia, wręcz się przy tym uśmiechając! Po jakimś czasie pies ma dość. Potrafi na pożegnanie liznąć Joankę w nos i powoli odchodzi, nie zwracając najmniejszej uwagi na wykrzykujące kolejne polecenia dziecko.

W przypadku jednak, gdy pies uzna Cię za kogoś już dorosłego, pewne elementy walki o przywództwo najprawdopodobniej się pojawią. Pamiętaj  zawsze Ty musisz wygrać. Jeżeli raz się poddasz, z wielkim trudem będziesz walczył o odzyskanie swej pozycji. Naturalnie, nie namawiam Cię na walkę w psim stylu, to mogłoby się skończyć zdecydowanym zwycięstwem Twojego pupila. Na ogól walczy się za pomocą ćwiczeń podporządkowujących, które pies do tego czasu powinien już opanować. W najgorszym wypadku chwyć psa za kark i zmuś do położenia się na ziemi, tak długo, aż odsłoni szyję i wyraźnie się podda. Bić psa nie należy, choć właśnie podczas walki o władzę może się zdarzyć, że trzeba się do tego uciec  jest to jedyna sytuacja, w której można podnieść rękę na psa. W żadnej innej psa się nie bije! Wystarczającą karą są dla niego działania zastępcze, czyli karcenie głosem. Pamiętaj  nie wolno ci karać psa, który się poddaje! Pies nie będzie w stanie tego zrozumieć, w jego kodeksie moralnym nie ma miejsca na „kopanie leżącego”.
Jeżeli samiec gryzie pokonanego przeciwnika, szczeniaki lub suki, oznaczać to może jedynie odchylenie od normy. W skrajnych przypadkach należy się zastanowić nad uśpieniem takiego zwierzęcia, którego anormalne zachowanie może być wrodzone lub nabyte w wyniku błędów w wychowaniu.

Twoje mieszkanie czy dom i ogród stanowią dla psa rewir, terytorium przynależące do stada. Na tym terytorium pies je i pije, tam wyszukuje sobie ulubione miejsca do spania, drzemania i strzeżenia. Wyraźnie widać, że pies w pierwszym rzędzie szuka sobie miejsca do spania (i wcale nie musi nim być to, które mu przeznaczysz), w_dnigirn do drzemania czy leżenia w półśnie, a w trzecim — do stróżowania. To ostatnie najczęściej usytuowane jest tak, by~pieśl3ił zabezpieczone plecy, natomiast dokładnie widział cały tereni

Poza rewirem głównym istnieje rewir seksualny, dotyczy to samców. Każdy samiec oznacza swój rewir, unosząc tylną łapę przy co którymś drzewie i kilkoma kroplami moczu pisząc: „To ja, Reks. Ten teren należy do mnie wraz z wszystkimi pojawiającymi się na nim damami. Biada Ci, jeżeli wejdziesz mi w drogę”. Ponieważ następny pies, „wywąchawszy” informację, czyni dokładnie to samo, nie można chyba traktować granicy rewiru seksualnego jako czegoś stałego.
Istotne jest zrozumienie stadnej natury psa oraz mechanizmów, które pozwalają mu na naukę. Pies uczy się metodą skojarzeń pamiętaj o tym podczas szkolenia. Pamiętaj także o tym, co zostało już wspomniane — pies w swoim zachowaniu kieruje się instynktem?!Oznacza to, że chcąc psa wychowywać, musisz odwoływać się do jego instynktów i wykorzystywać je w  sposób  świadomy. Nie wolno  Ci traktować psa jak człowieka. Pies jest istotą całkowicie odrębną, a pojawiające się od czasu do czasu „podobieństwa” spowodowane są wyłącznie tym, że pies dopasowuje czasem swoje zachowanie do zachowania człowieka, wyczuwając, co jego panu najbardziej odpowiada.